Όταν πετάξεις..
Όταν το βράδυ κρύβεται μακριά μου το φεγγάρι / Να με φωτίζει μένει ως αργά φως ηλεκτρικό / Και το ξημέρωμα λίγο όνειρο μου κλέβει /Αγκαλιά το μαξιλάρι, σε κοιτώ
Ποιήματα · 29 κείμενα
Όταν το βράδυ κρύβεται μακριά μου το φεγγάρι / Να με φωτίζει μένει ως αργά φως ηλεκτρικό / Και το ξημέρωμα λίγο όνειρο μου κλέβει /Αγκαλιά το μαξιλάρι, σε κοιτώ
Τετάρτη, και οι ρυτίδες της μοναξιάς γλύφουν το πρόσωπό σου. Η κασέτα με τις φωνές των ήχων παγιδευμένων στην καφέ ζελατίνα κάνει κύκλους στις λίμνες του αέρα που ακούς.
Μωρό μου; Κοιμάσαι; Δεν ακούς το νανούρισμα; Ξύπνα, και χάλασε τον κόσμο με τις φωνές σου!
Με ρώτησε τι συμβαίνει κάθε φορά που προσπαθώ να θυμηθώ.
Αφιερωμένο στον Γιάννη Ρίτσο και στον Daniel Wallace.. Όχι, χωρίς βοηθητικές. Ανέβηκε στη σέλα της μηχανής του. Τρέχει, σταματά και κατεβαίνει στο πρώτο του παιδί. Σειρά του να του μάθει ποδήλατο. Ζητά την άδεια και φεύγει από το πάρτι. Πηγαίνει στο μπάνιο, κλειδώνει, και βυθίζεται με τα ρούχα στην μπανιέρα. Και όταν σηκωθεί, θα είναι […]
Πόσα ‘χουν δει τούτ’ οι κίονες Βρεγμένα κλάματα γλυκά, σπαργανωμένα σε δαντέλα και μέλι Κρασί και βάλσαμο στις ματωμένες των γονατιστών ψυχές.
Μεσάνυχτα, μια φωνή το σκάει από το άσυλο / σέρνει τις πληγές της για παράσημο / τρελαίνεται και ουρλιάζει απ’ την απόγνωση / σημάδια έχει ακόμα απ’ την απόδραση / και τον έρωτα
Είναι, πια, οι ποιητές, τρόπο τινά / ψυχρόαιμα πλάσματα της νύχτας / που περιφέρονται άσκοπα τα πρωινά / σέρνοντας άλογα με τόση αδιαφορία / στους αιώνες του Ανθρώπου μια ιστορία:
Το βράδυ εκείνο, έπεσε πολύ νερό από τον ουρανό. Και έβρεξε μέχρι το επόμενο πρωί.. και μετά μέχρι το επόμενο.. και μέχρι το επόμενο.. Τόσο που όλα έλιωσαν, έγιναν λάσπη και ξεπλύθηκαν στους υπονόμους, τα σπίτια πλημμύρισαν, το μαγαζάκι του κυρ Παντελή πλημμύρισε, τα όνειρά μας βράχηκαν, και σε όλο τον κόσμο μύρισε, βρεγμένο χαρτί […]
Ο χρόνος κυλάει αδιάφορος για τα έργα μας. Ανεβαίνει τον μεγάλο δρόμο, περπατάει μέχρι την πλατεία. Μιλάει με τα δέντρα, μόνο αυτά προλαβαίνουν να ακούσουν. Στο δεύτερο βλέμμα κρύβεται ο μήνας. Στο γύρισμα του κεφαλιού, ήδη μια δεκαετία. Όταν επιστρέψει, μόλις που προλαβαίνεις να του γνωρίσεις τον φίλο σου, να του συστήσεις δύο μάτια που […]
Εσύ, ίσως και εγώ, γερμένοι κισσοί στο πατρικό σου σπίτι εκεί που πια καμιά κατασκευή -ανθρώπινη το δίχως δεν την λες- δεν συντρίβει το βλέμμα στο ταβάνι ελεύθερο τ’ αφήνει να τρέχει στο μέλλον
Το χιόνι δεν φαίνεται / όταν κοιτάζεις τα σύννεφα / Κάθεται στην άκρη / στα μπαλκόνια και / χαζεύει τις παρελάσεις
Γδύσου, σε θέλω ελεύθερο. Βιάσου. Τι είναι αυτό που φοράς; Ποιος σε μασκάρεψε έτσι, καλό μου;
Η μουσική είναι ένα ποδήλατο που σε μαθαίνει ισορροπία, σε βολτάρει και σε ταξιδεύει στα κοντινά και τα μακριά. Δεν είναι άθροισμα μερών κι εξαρτημάτων (ίσως όμως εξαρτήσεων), δεν είναι αμάξι. Θέλει τα πόδια σου να δένουν στο πετάλι πριν να σου λύσει της ημέρας το χρησμό. Το ποδήλατό σου πηγαίνει πότε αργά και πότε […]
Λίγη σκόνη στο παντελόνι / Λίγο χώμα στην τσάντα / Τα μπαλώματα της εφηβείας μας τα κάναμε μαζί / Δύο, πέντε, οκτώ, τι σημασία είχε..
Μην κλειδώσεις την πόρτα απόψε / Μην με αφήσεις (στην) απ’ έξω / Μπήκαμε σε δύσκολη εποχή, με καταχνιά, που στο τραπέζι το χιόνι φέρνουν τα παιδιά
Αν μπορούσαμε μονάχα απόψε να πλαγιάσουμε / Σε κρεβάτι καμωμένο από λουλούδια / Αν μονάχα απόψε πέφταμε / Σ’ μια αθάνατη μαγεία
Σήκωσε αέρα / Και ξαφνικά, ήρθες / Τα σύννεφα απόψε ονειρεύονται / τις εφτά πληγές του φαραώ / κι εγώ τις δικές σου
Ελεύθερα σου γράφω, μην φοβάσαι Το σπίτι αυτό μισώ θανατηφόρα Τους δρόμους που δεν έχεις περπατήσει Σεντόνια που δεν έχεις κοιμηθεί, και διαδρόμους Και να θυμάσαι, μην περνάς από υπόγειες διαβάσεις Και μην το μέλλον σου τρομάζει το παρόν. Τη μέρα που θα ‘ρθεις, θα σου γνωρίσω Καφέ με τραπεζάκια μαρμαρένια Τα χρώματα του κήπου […]
Και μετά μου λες / να μην σκέφτομαι το άρωμα της γυναίκας του εργάτη / που γυρίζει αργά / έπειτα από ώρες ολόκληρες / ελευθερίας να πουλάει την ελευθερία του, /εργαλεία οικοδομών και μαρμαρόπλακες.
Δεν μπορώ να σταματήσω να ζω / επειδή κάποιο γράμμα θα είναι το τελευταίο / δεν μπορώ να σταματήσω να γράφω / επειδή κάποιο τραγούδι θα είναι το τελευταίο / δεν μπορώ να σταματήσω να τραγουδώ / επειδή κάποια ανάσα θα είναι η τελευταία
Δεν ήμουν εγώ / Αλήθεια σας λέω, δεν ήμουν εγώ / Δεν φόρεσα ποτέ αυτή τη μάσκα / Δεν φόρεσα ποτέ αυτό το πρόσωπο / Εγώ δεν γεννήθηκα παρά μόνο αργότερα, / έφηβος, σπουδαστής, ταξιδευτής
Τα παπούτσια μου είναι βάζα / Και καράβια, και παγοθραυστικά / Τα παπούτσια μου είναι χαλιά μαγικά
Κάθε πρωί που ανοίγω τα μάτια μου Ρίχνω ένα γρήγορο βλέμμα στην εξώπορτα Ανοιχτή σημαίνει ότι τίποτα δεν μας συνέβη Αν τη βρω κλειστή, μπορεί και να σκεφτώ πως κάποιος διέρρηξε την μοναξιά μου Και έσυρε αργά από ενοχές το πόμολο στην έξοδο
Ρίξαμε τον καθρέφτη στο πάτωμα, σε μια προσπάθεια να ψαρέψουμε προθέσεις. Ελπίδες, όνειρα και διδαχές. Σε μια απόπειρα βουτιάς στα αχαρτογράφητα νερά μας, κι από τα κομμάτια χίλια κι ένα, να συνθέσουμε ένα βιτρώ σαν κινέζικο τάνγκραμ, για ένα φως για μια διάθλαση στα χρώματα της λίμνης του καθρέφτη έξω τα ναυάγια, έξω τα πνιγμένα παιδιά, […]
Τι να ντυνόμασταν ϕέτος τις απόκριες; Εγώ λέω πουλιά ξενιτεμένα. Ε, δηλαδή, καταρχάς θα τυλιχτούμε ένα κασκόλ την ησυχία μας Μετά θα σου ϕορέσω με τσιμπιδάκια τα εισιτήρια από το Βασιλικό και το σινεμά Και για να κάνουμε πλάκα στην Εϕορία, θα μου βάλεις στις τσέπες όλες τις αποδείξεις από τα καϕέ. Μετά, δεν θα […]
Θέλω να σου φτιάξω έναν κήπο με πεταλούδες, / κρίνους, βουκαμβίλιες και γαρύφαλα άσπρα, / θα αφήνω τις μέλισσες να παίζουν μαζί σου / όσο καιρό γλυκά και υπομονετικά / γυμνός σου θα χτίζω το χώμα
Every now and then, / I want to invade a country
Οι ήττες μου έχουν ονόματα, επίθετα, ψευδώνυμα. Τα γλυκά μου φαλιμέντα.